มีช่วงนึงที่แถวบ้านเต็มไปด้วยแมว จู่ๆวันนึงมันก็หายไปอย่างลึกลับ จนเหลือไม่กี่ตัว สงสัยมีคนใจดีรับอุปการะเรียบร้อย

มันก็ดีตรงที่ไม่เหม็นฉี่ เหม็นอึแมวเท่าไหร่ แต่มันก็ใจหายเพราะในกลุ่มนั้น มีแมวตัวนึง ที่ผมชอบมากๆ  แมวตัวนี้เป็นแมวเพสเมียหางสั้นดุ๊กดิ๊ก ขาเป่ด้วย แต่ที่มันน่ารักคือ มันขี้อ้อนมากๆ

แมวตัวนี้ผมไปฉกมันมาเล่นตั้งแต่มันยังกินนมแม่อยู่เลย เล่นตั้งแต่มันตัวกระจิ๋วหริ๋วแบบถือมือเดียวได้ เล่นตั้งแต่มันยังกลัวผม แบบว่าสั่นตอนอยู่ในมือ จนมันเริ่มวิ่งตามผมตอนผมกลับบ้าน พยายามเข้าบ้านด้วย แต่แม่คอยสาดน้ำไล่มันตลอด - -" เจ้าตัวน้อยนี้ เป็นแมวตัวเดียวในบรรดาฝูงแมวแถวบ้านที่ผมลำเอียง คือ เวลาผมไล่แมว ผมจะไม่ไล่มัน แต่จะเล่นกับมันเท่านั้น แถมไปไล่ตัวอื่นที่กินอาหาร แล้วให้มันกินด้วย ยิ่งกว่าแม่มันอีก เวลามันได้ยิ่งเสียงผมมันก็จะพยายามวิ่งตามผมตลอดเลย

มีช่วงนึงมันหายไป แรกๆก็ยังไม่สนใจอะไร เพราะช่วงหลังมันเหนื่อยๆ เลยไม่ค่อยได้เล่น แต่พออยากจะเล่นกับเจ้านู๋นั่น มันไม่อยู่ให้เล่นแล้วอะ พยาายมมองหามัน ยังไงก็ไม่เจอ จะตอนเช้า ตอนเย็น ตอนค่ำ ตอนดึก มันก็ไม่รู้อยู่ไหน อยากจะอุ้มมันมาจ้องหน้า เอามานั่งตัก แต่ก็ทำไม่ได้แล้ว เสียดายที่ผมไม่ได้เลี้ยงมันไว้ และเสียดายที่ก่อนหน้านี้ ที่มันอยู่แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ

คิดถึงอะ อยากเห็นมันวิ่งตามพยายามไซร้ เอาตัวไถเหมือนเมื่อก่อนจัง งื้อออออออ