อ่านหนังสือ เป็นเรื่องการฝึกพัฒนาสมองที่ดี แต่ก็ขึ้นกับเนื้อหาที่อ่านด้วยอะนะ เพราะมันก็เหมือนดาบสองคม ในขณะที่เราอ่าน ถ้าเราย้อนให้หนังสืออ่านเราบ้างละ!?!?

     ถ้าเราเอาตัวเองใส่ลงในนั้น ให้เราอยู่ในเนื้อเรื่อง เราจะเป็นยังไง เราจะเห็นตัวเองว่าเป็นยังไง ไม่ใช่แค่หนังสือวรรณกรรม แต่ถ้าเป็นการศึกษาละ เราจะเห็นตัวเองรึเปล่าว่าเราอยู่ตรงไหนของหนังสือ ถ้ายิ่งหนังสือนั้น เป็นเรื่องการศึกษา แนวคิด ปรัชญา เราจะอยู่ตรงไหน อยู่ที่ปก อยู่ที่คำนำ อยู่ที่บทนำ หรืออยู่ในเนื้อหาของหนังสือนั้นทั้งหมด? เรากำลังเดินทางไปกับหนังสือนั้น หรือจบเพียงแค่เราเห็นทางเดินก็พอละ  แล้วไปลัดเอาตอนจบ เราก็พลาดกับสิ่งที่เราจะได้พบ ได้เรียนรู้ระหว่างทางไปหมด

     แนวคิดนี้ก็คงไม่ต่างกับคำที่มักพูดกันว่า "เอาใจเขามาใส่ใจเรา" โดยเริ่มจาก รู้เขา "รู้เรา" ก่อนนั่นเอง รู้เขานะ มันก็ไม่ยากมาก แต่รู้เราเนี่ยสิ ไม่ง่ายอย่างที่คิด

     ตัวเราคงเหมือนกับมหาสมุทรมียังมีอะไรอีกมากมายซ่อนอยู่ในที่ลึก เหมือนป่าดงดิบ ที่มีต้นไม้มากมาย แต่ก็มีสิ่งมีชีวิตเล็กๆน้อยๆ ที่เมื่อเราสังเกต เราก็จะค้นพบสิ่งที่ยังไม่เคยมีใครพบมาก่อน

     ให้หนังสือเป็นมากกว่ากระดาษเปื้อนหมึก มันคือ ชีวิต ความคิดท่ผู้เขียนสอดแทรกลงไป มันเป็นเจตนารมณ์ ปณิธาน ความมุ่งมั่นของผู้เขียน แม้หนังสือบางเล่มอาจจะอ่านไม่สนุก อาจจะมีวิธีการดำเนินไม่น่าสนใจ แต่เราที่เป็นผู้อ่าน สามารถคิดหาแนวทางที่จะทำให้มันน่าตื่นเต้นเองก็ไดิ จริงไหม?

     ลองพลิกปรับมุมมอง จากสิ่งที่ธรรมดา เราก็จะได้สิ่งที่ไม่ธรรมดา เหมือนแก้วน้ำพลาสติกธรรมดา ที่เอามารวมกันทำเป็นโคมไฟ เราก็จะไ้ด้ของหรูมีราคา สิ่งนี้มันขึ้น "มุมมอง" ต่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราก็เท่านั้นเอง