คำพูดเหล่านี้ เป็นคำที่คุ้นหูกันตั้งแต่สมัยเด็กๆแล้วเนอะ พอตอนเป็นเด็กเราก็มักจะบอกว่า ขี้เกียจไปเรียนหนังสือ อยากโตไวๆ จะได้ไม่ต้องไปเรียน แต่เมื่อเราโตขึ้น เรียนสูงขึ้น พอเราเห็นเด็กๆมันเล่นสนุกสนาน ก็คิดในใจว่า อยากกลับเป็นเด็กชะมัด เป็นเด็กมันสบายดีเนอะ

     คนเราเป็นพวกใจเร็วนะผมว่า ตั้งแต่เด็กๆ เราคงเคยได้ยินโฆษณาที่บอกว่า ฮิตาชิ เปิดปุ๊บติดปั๊บ ตั้งแต่หลายสิบปีที่แล้ว ที่ทีวีต้องใช้เวลาในการอุ่นเครื่อง ก่อนภาพจะติด แสดงให้เห็นความคนต้องการอะไรที่ทันใจ ยิ่งปัจจุบันเทคโนโลยีสมัยนี้ที่อยากได้อะไรก็ได้ ทุกอย่างจะต้องเร็วขึ้น ไวขึ้น เป็นอย่างที่เราคิดมากขึ้น สื่อต่างๆ ที่พยายามผลักดันสินค้า และบริการของตนให้ตรงตามความพอใจของผู้บริโภคมากขึ้นและมากขึ้น จนผมว่ามันทำให้เราคิดเหมาเอาว่า อยากได้อะไรแล้วต้องได้!?!?

     น่าแปลกที่ยุคนี้ เป็นยุคที่สื่อมีอิทธิพลต่อผู้บริโภคเป็นอย่างมาก ที่เราอาจเรียกว่าเป็นยุคบริโภคนิยมไปแล้ว แต่การบริโภคเหล่านั้น กลับไม่ได้เติมเต็มความพึงพอใจของผู้บริโภคเลยแม้แต่น้อย จะเห็นได้จาก อัตราการฆ่าตัวตายที่สูงขึ้นอย่างน่าตกใจ จนข่าวการฆ่าตัวตายกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว!?!? หรือไม่ก็จะสังเกตได้จากอาการหนึ่งที่เมื่อสิบปีที่แล้ว เราจะไม่ค่อยได้ยินคำนี้เท่าไหร่ “ซึมเศร้า” แต่ปัจจุบัน คำนี้กลายเป็นคำฮิตติดปากของแพทย์ไปแล้ว!?!?

      ผมเจ็บหลัง หมอก็ให้ยาต้านซึมเศร้า คนฆ่าตัวตาย หมอก็บอกว่ามาน่าจะมีสาเหตุจากโรคซึมเศร้า หลายๆอย่างก็มาจากซึมเศร้า ผมคิดว่าไอ้อาการซึมเศร้าที่เพิ่มขึ้นอย่างพรวดพราด น่าจะมาจากลัทธิบริโภคนิยม ที่เน้นความพึงพอใจของคน เน้นที่การตอบสนองความพึงพอใจ ที่ส่งผลให้ผู้คนคาดหวังอะไรที่จะได้อย่างที่คิด หรือสั้นๆว่า “ตามใจตัวเอง” พอไม่ได้ก็ผิดหวัง พอผิดหวังก็เศร้า พอเศร้านานๆเข้า ก็มีอาการซึมพ่วงไป เลยกลายเป็นซึมเศร้าซะงั้นนั่น

     ไอ้เรื่องหลักการทางการแพทย์นะ ผมไม่รู้หรอก นี้เป็นความเห็นส่วนตัว เพราะผมเห็นว่าไอ้เรื่องการผลักดันความคิดบริโภคนิยมที่มุ่งเน้นตอบสนองความต้องการของคน ทำให้ผู้บริโภคไม่ “อดใจ” ไม่ยับยั้งชั่งใจ เพราะมีของล่อตาล่อใจตลอดเวลา มีแต่ อยากได้ อยากได้ อยากได้ และอยากได้ ไม่อยากได้ ก็อยากเป็น พอไม่ได้ ไม่เป็น อย่างที่คิด ก็ผิดหวัง หรือแห้วนั่นแหละ กลายเป็นวงเวียนชีวิตในความอยากซะงั้น สังคมคนเศร้าเนอะ รู้จักอดใจ รอคอยหน่อย ก็ไม่เศร้าแล้ว เนอะ อิอิ