แน่นอนที่คนเรามักเลือกสิ่งที่ “มองเห็นได้” เป็นอันดับแรก แล้วมักปฏิเสธสิ่งที่มองไม่เห็น โดยที่ยังไม่ได้แม้จะเปิดโอกาสที่จะค้นหามันด้วยซ้ำ ความมั่นใจที่ผลักดันชีวิตผมอยู่ มันก็ไม่ได้มองเห็นด้วยตาเปล่าเช่นนั้น หากต้องการหาสิ่งที่จะพิสูจน์ว่าผมมั่นใจอะไร ก็คงต้องดูจากสิ่งที่ผมเลือกกระทำ และสิ่งที่ผมตัดสินใจทุ่มเทชีวิตลงไปดู

เพราะถ้าผมมั่นใจ แต่สิ่งที่ผมมั่นใจนั้น ไม่สามารถมองเห็นในขณะเวลาปัจจุบัน หรือคนอื่นไม่ได้มองเห็นอย่างที่ผมเห็น ผมก็ต้องเลือกที่จะยืนขึ้นแล้วใช้ตัวเองเป็นเครื่องพิสูจน์สิ่งที่ผมมั่นใจนั่นเอง ว่าสิ่งที่ผมเชื่อ และผลักดันให้ผมดำเนินไป แม้ในปัจจุบันนี้ ยังไม่สามารถมองเห็นได้ หรือยังไม่เห็นว่าเป็นอย่างไรนั้น กำลังมีอยู่จริงและทำงานอยู่ภายในผม

มันเป็นมากกว่าความเพ้อฝัน หรือความอยากชั่วครู่ชั่วยาม แต่มันเป็นความมั่นใจที่หนักแน่น เป็นชีวิตที่อยู่ภายใน เป็นตัวตนที่ไม่มีใครมองเห็นจนกว่าคนนั้นจะได้ลองค้นหาดู ผมเลือกที่จะเชื่อ แม้คนรอบข้างจะไม่เห็นด้วย และผมจะไม่ยอมให้สิ่งที่ผมเชื่อมั่นนั้น เป็นเปล่าไป เพราะผมมั่นใจว่า ทางที่ผมกำลังเดินไปอยู่นั้น มันเป็นจริง และมันแน่นอนที่จุดหมาย ไม่ใช่ที่เส้นทางในการเดิน แต่ผมมั่นใจในจุดหมายที่กำลังจะไป มันอาจไม่ง่ายที่จะทำให้จุดหมายนั้นปรากฏขึ้นมา แต่มองที่ผม ที่กำลังเดินไปตามทาง เพื่อไปให้ถึงจุดหมาย แล้วก็จะเห็นเองว่าทางที่ผมเลือกมันมีอยู่จริง

คงไม่จำเป็นต้องให้ทางปรากฏชัดแล้ว ผมถึงจะเดิน แต่ผมเลือกแล้วที่จะเดิน เพียงแค่เป็นจุดหมาย แม้มันจะยาก มันไม่ง่าย แต่ขอให้ไปถึงจุดหมาย ผมก็จะไป คนรอบข้างไม่สามารถทำให้ผมเดิน หรือไม่เดิน เพราะขาที่มีอยู่อาจจะถูกมัด ล่าม พันธนาการไม่ให้ไป แต่ไม่มีใครมามัด ล่าม พันธนาการใจของผม ไม่ให้เดินไปต่อได้

ผมเลือกเกิดไม่ได้ แต่ผมเลือกหนทางที่ผมจะเดินไปได้ เพราะชีวิตไม่ได้ถูกกำหนด โดยคนรอบข้าง ทุกการกระทำ ไม่ว่าจะถูกหรือผิด ผมเลือกที่จะ “กระทำ” ด้วย “ตัวผมเอง” อยู่แล้ว แม้คนที่มองไม่มั่นใจ แต่ความไม่มั่นใจของเขาจะไม่ทำให้ “ตัวผม” สั่นคลอนจากสิ่งที่ผมมั่นใจและแน่ใจ นอกเสียจาก ผมจะ แม้คนที่มองไม่มั่นใจ แต่ความไม่มั่นใจจะไม่ทำให้ “ตัวผม”“ทิ้ง” มันไปเสียเอง

อย่าทิ้งซึ่งความฝัน             แม้ว่ามันจะไม่ง่าย

เดินทางอาจเดียวดาย         แต่บั้นปลายเป็นของเรา

คนมองว่าเราโง่                 อย่าโมโหมุมมองเขา

ลึกลึกในใจเรา                   มองอย่างเขาไปหรือยัง

อย่าทิ้งซึ่งความเพียร          ดุจไส้เทียนแห่งความหวัง

ความเชื่อดุจกำลัง              เติมความหวังดุจสุมไฟ

เสริมเพิ่มเติมความรัก        แล้วทางจักสว่างใส

แม้ทางอาจยาวไกล            มันก็ไม่เกินใจเรา