หลายๆเหตุการณ์ในชีวิต ผมมักจะพยายามเอาชนะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เอาชนะคนรอบข้าง เอาชนะความเห็นของสังคม คล้ายๆที่พี่น้องเปรมได้บอกไว้ใน http://sweetprem.multiply.com/journal/item/126 ว่า เรามักกล่าวโทษสิ่งต่างๆ แต่มักละเลยที่จะประเมินตนเองอย่างสัตย์ซื่อ

มีปราชญ์บอกไว้ว่า ปกครองตนเองได้ ก็ดีกว่าสามารถยึดเมืองได้นับร้อย

แรกๆผมก็ไม่เข้าใจ แต่ยิ่งสังเกตตัวเองเท่าไหร่ก็ยิ่งเห็นความจริงที่ว่า ความโลภที่แยบยลจะแฝงกายในรูปแบบที่มากกว่าความ "อยาก" แต่มันมักแทรกซึมอยู่กับความรัก ความห่วงใย ความปรารถนาของเราโดยที่ไม่รู้ตัวเลย ถ้าไม่สังเกต และสิ่งที่ทำให้เห็นชัดเจนที่สุดถ้าเราถูกความโลภเข้าครอบงำแล้ว ก็คือ การ "กลัวความสุญเสีย"

แน่นอนที่ความสูญเสียอาจทำให้เรารู้สึกอ่อนแอ พ่ายแพ้ลงบ้าง แต่ไม่มีใครที่ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ ความพ่ายแพ้ที่แท้จริง คือ พ่ายแพ้ที่จะลุกขึ้นมาสู้ พ่ายแพ้ที่จะเดินหน้าต่อ หรือเรียกง่ายๆว่า ตายไปแล้วนั่นเอง

ผมรู้สึกอึดอัดกับตัวเองที่เป็นคนอ่อนไหว ไวต่อความรู้สึก จนบางครั้งมันเกินคำว่าพอดี หรือเหตุผล แต่ผมก็ไม่ใช่ผมถ้าไม่เป็นอย่างนั้น จนหลายๆครั้งผมก็รำคาญตัวเองที่เป็นเด็กจริงๆ

ชีวิตของเรามีหลายเรื่องที่จะต้องเจอ และเรื่องไหนที่ยังไม่เคยเจอมาก่อน ก็อาจจะกล่าวได้ว่า เราเป็นเด็กในเรื่องนั้นๆ แต่เราก็เรียนรู้จากคนอื่น แล้วเติบโตขึ้นโดยการเตรียมตัวให้พร้อมจริงไหมครับ